می پـــَـری

از این شـــاخه٬ به آن شــــاخه

می پــــَـرم

از این شـــاخه ٬به آن شـــــاخه

می پـــــَریـــم

از این شــاخه٬ به آن شـــــاخه

...

فــَصل ِجـُـفت گیـــــری گذشتُ 

دو کـــلام ِمَن و تو ٬

جُــفت نشـــد.

خطوط ِشعر های تازه ام آواز نمی شوند٬

تا که آغازی باشند بـَر

 آمیزش ِدستان ِخالی من و ‌‌ذِهنی آکنده از خیال ِتو

 از این است که روزهاست٬

قلم را در بَـند کشیده ام 

 و به سپیدیه کاغذهایم٬ سوگندش داده ام

که دیگر حقایق ِمتروکه قلبم را٬ حَــراج نکند!

 گسترده ی حاشیه ی ذهن ِمـن٬

ژرف تر از آن است که بتوانم

 ته مانده ی احساس ِکورم را٬

بیرون بکشم

و در امتداد واژه و جمله و کلام به رقصش در آورم!

من در برابر ِاعجاز ِچشمان ِتو ناتوانم...