خط به خط

کاغذ به کاغذ

گاهی باید از خیال ِتو پُر شد

تا کلمات بوسه بزنند بر پیکر ِعریانه ِشعرم

هراس ِشبی بی ماه

و ندیدن ِگونه های فرورفته اش...

 تاریکی امشب می بلعد طراوت ِرویاهایم را

پ.ن: غزل می گوید:

راستی چرا چوب لباسی ات این قدر پر شده؟

شاید باید یکی دیگر بخری.
آدم ها این روزها خیلی سرمایی شده اند یا زیادی خودشان را می پوشانند که کمتر هویدا شوند؟؟؟؟؟
کسی چه می داند.

پ.ن: متاسفانه با عوض شدن قالب بعضی از لینک ها پاک شد
دوستانی که لینکشان پاک شده کامنت بگذارند تا مجددا لینکشان را قرار دهم